Niemiecki intelektualista Walter Benjamin (1892–1940) zimą 1926 roku wybrał się do Moskwy. Spędził tam dwa miesiące, które opisał w tym „Dzienniku”, dokumencie szczególnym, tak jak szczególna, by nie rzec: osobliwa, była ta wyprawa. Pojechał tam pełen hamletowskich rozterek co do swojego ożenku z
Esej z obszernym zbiorem notatek, szkiców i korespondencji związanych z powstaniem dzieła. Filozoficzne i kulturoznawcze spojrzenie na przemiany społeczne i kulturowe, zachodzące przedstawione na przykładzie XIX-wiecznego Paryża, których symbolem stają się właśnie tytułowe pasaże.
„Ulica jednokierunkowa” (1928), jedyny czysto literacki utwór Waltera Benjamina (1892–1940), ma postać „montażu” z krótkich, oryginalnych, często enigmatycznych felietoników, sentencji i aforyzmów skupionych wokół życia nowoczesnej metropolii, zza którego prześwieca głębsze doświadczenie
„Cóż to był za dzień! Zaczęło się wcześnie rano – w nocy niemal nie zmrużyłem oka, bo wciąż myślałem o pewnej zagadce – no więc rano rozlega się dzwonek do drzwi, otwieram, a tam stoi głucha gosposia mojego kolegi Antona i wręcza mi list. „Mój drogi – pisał Anton – podczas wczorajszej
O haszyszu” to niepowtarzalna dokumentacja narkotycznych doświadczeń Waltera Benjamina (1892–1940) uzupełniona jego tekstami literackimi oraz rysunkami i skomentowana przez lekarzy. Benjamin, urodzony w Berlinie wybitny intelektualista niemiecki z asymilowanej rodziny żydowskiej, na przełomie lat
Walter Benjamin (1892–1940), obecnie XX-wieczny klasyk, był niemieckim intelektualistą o wielkiej wrażliwości i niespełnionym, tragicznie przed czasem zakończonym życiu. Krytyk kultury, kolekcjoner (wszystkiego, od zabawek po cytaty), historyk, filozof. Przede wszystkim jednak chyba pisarz
Eseje i felietony Benjamina dotyczące historii i współczesności.
